ย้อนตำนาน “งูเห่าสามก๊ก”

โดย ชัชวนันท์ สันธิเดช

ในศึกกัวต๋อ ขณะอ้วนเสี้ยวกับโจโฉตั้งทัพยันกันอยู่หลายเดือน ทัพของอ้วนเสี้ยวเกิดขัดแย้งกันเองภายใน เนื่องจากกุนซือเก่งๆ หลายคนความคิดเห็นไม่ตรงกัน

กุนซือฝ่ายหนึ่งอยากให้ฉวยโอกาสตลบหลัง บุกตีราชธานีฮูโต๋ ฐานที่มั่นของโจโฉ แต่อีกฝ่ายก็ห้ามไว้ เพราะฮ่องเต้ประทับอยู่ที่นั่น เกรงจะถูกกล่าวหาว่าไม่จงรักภักดี

ฝ่ายอ้วนเสี้ยวเองก็ลังเลไม่กล้าตัดสินใจ จึงไม่อาจเผด็จศึกโจโฉได้สักที ทั้งๆ ที่มีกำลังมากกว่าถึงสิบต่อหนึ่ง

ด้วยความเบื่อเจ้านาย เขาฮิว ที่ปรึกษาคนสำคัญของอ้วนเสี้ยว ซึ่งไม่เห็นด้วยกับ “มติทัพ” ที่ไม่ให้ตีฮูโต๋ จึงตัดสินใจกลายร่างเป็น “งูเห่า” ย้ายไปเข้ากับโจโฉ ที่เป็นเพื่อนเก่าเรียนหนังสือด้วยกันมา

เขาฮิวไปไม่ไปเปล่า คาบเอาความลับไปบอกโจโฉว่าอ้วนเสี้ยวเก็บเสบียงไว้ที่ตำบลอัวเจ๋า โจโฉได้ยินดังนั้น แม้ไม่ปักใจเชื่อเพราะรู้สันดาน “งูเห่า” ว่าคบไม่ได้ แต่ด้วยความที่กำลังเข้าตาจนเพราะเสบียงใกล้หมด จึงตัดสินใจ “เดิมพันหมดหน้าตัก” สั่งทหารบุกตีอัวเจ๋าตามพิกัดที่เขาฮิวชี้เป้าไว้

ปรากฏว่าการเสี่ยงครั้งนั้นสัมฤทธิ์ผล ฝ่ายโจโฉลอบเผาเสบียงของอ้วนเสี้ยวจนวายวอด กลายเป็น “จุดพลิกผัน” ให้อัครมหาเสนาบดีแห่งราชวงศ์ฮั่นกลับมาเป็นฝ่ายได้เปรียบ รุกไล่ทัพแซ่อ้วนจนแตกพ่ายหลายครั้ง สุดท้ายอ้วนเสี้ยวก็แค้นใจจนป่วยตาย

แต่ขึ้นชื่อว่า “งูเห่า” ย่อมไม่ได้มีตัวเดียว

หลังอ้วนเสี้ยวตายแล้ว ลูกคนโตคือ อ้วนถำ และลูกคนเล็กคือ อ้วนซง ร่วมแรงร่วมใจรบต้านโจโฉได้ไม่นาน ก็เริ่มแตกสามัคคีและหันมาเปิดศึกกันเอง

อ้วนถำส่ง “ซินผี” ที่ปรึกษาซึ่งเคยรับใช้อ้วนเสี้ยวผู้พ่อมาเจรจากับโจโฉ ขอให้ช่วยปราบอ้วนซง ทว่าซินผีเป็นคนฉลาด เขาเล็งเห็นว่าตระกูลอ้วนใกล้อวสานแล้ว จึงกลายร่างเป็น “งูเห่า” โดยถือโอกาสผูกไมตรีและยุให้โจโฉกวาดล้างตระกูลอ้วน ก่อนจะแปรพักตร์มารับใช้โจโฉเต็มตัว

ครั้นโจโฉยกทัพไปบุกเมืองกิจิ๋ว ซินผีได้เดินไปที่หน้ากำแพงเมืองเพื่อเจรจากับสิมโพย ที่ปรึกษาของอ้วนซง ซึ่งเคยรับใช้อ้วนเสี้ยวมาด้วยกันให้ยอมแพ้

สิมโพยรู้ว่าซินผีทรยศตระกูลอ้วนก็โกรธมาก จับครอบครัวของซินผีที่อยู่ในเมืองกิจิ๋วมาฆ่าทิ้งบนกำแพง แล้วโยนศพลงมาทีละศพ ทำเอาซินผีซึ่งเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดต่อหน้าต่อตาโกรธจนแทบสิ้นสติ

เป็นเวรกรรมที่สาหัสสากรรจ์สุดๆ สำหรับ “งูเห่า” ซินผี

สุดท้าย หลังยึดเมืองกิจิ๋วได้ ซินผีขอให้โจโฉประหารครอบครัวของสิมโพยบ้าง แต่โจโฉไม่ทำ เพราะมองออกว่าซินผีเป็น “งูเห่า” ทรยศนาย ต่างจากสิมโพยที่ยอมสู้จนตัวตายด้วยความภักดี

นอกจากจะไม่ทำอันตรายครอบครัวของสิมโพยแล้ว โจโฉยังชวนเขามาทำราชการด้วยกัน แต่สิมโพยไม่ยอม บอกว่าเขาเป็นข้าแซ่อ้วน ก็จะขอตายในฐานะข้าแซ่อ้วน โจโฉจึงจำใจประหารชีวิตสิมโพย โดยให้ทำศพเขาอย่างดีและเขียนสรรเสริญว่า

“สิมโพยนี้มีความซื่อสัตย์ต่อนายยิ่งนัก ผู้ใดจะทำราชการต่อไปภายหน้าก็ขอให้ดูสิมโพยเป็นตัวอย่างเถิด”

ด้านเขาฮิว ซึ่งได้กลายเป็นที่ปรึกษาของโจโฉ นับวันก็ยิ่ง “กร่าง” ชอบพูดจายกตนข่มท่าน ข่มแม้กระทั่งผู้เป็นนาย โอ้อวดว่าหากไม่มีตน โจโฉคงไม่มีทางมายืนอยู่ ณ จุดนี้

วันหนึ่งเขาไปพูดจาดูถูก “เคาทู” องครักษ์เอก เคาทูโกรธมาก ชักกระบี่ออกมาตัดหัวเขาฮิวทันที โจโฉรู้เข้า แทนที่จะลงโทษเคาทู กลับคาดโทษไว้พอเป็นพิธีเท่านั้น เนื่องจากตัวเขาไม่ชอบเขาฮิวอยู่แล้ว

เป็นการปิดฉากชีวิต “งูเห่า” ตัวที่สองลงอย่างง่ายๆ

นี่คือ “จุดจบ” ของคนทรยศที่มักไหลลื่นไปตามสถานการณ์ ปากชอบอ้างความถูกต้องชอบธรรม ทว่าในใจยึดแต่ประโยชน์ตนเป็นที่ตั้ง

คนพวกนี้แม้ระยะสั้นอาจได้ดิบได้ดี แต่ระยะยาวคงยากที่จะเจริญรุ่งเรือง แม้จะย้ายข้างไปหานายใหม่ นายก็ไม่นับถือ ครั้นหมดประโยชน์แล้ว หากไม่โดนเขี่ยทิ้งก็ถูกปล่อยไว้ให้ตายซากไปเอง

ที่น่าสงสารที่สุด น่าจะเป็นลูกหลาน มีพ่อแม่เป็นงูเห่า มีแต่จะถูกก่นด่าประนาม อับอายขายหน้า เป็นตราบาปชั่วนิจนิรันดร์ !!